Hurtowa sprzedaż miodu z Białowieży Sprzedaz miodu z własnej pasieki, Miód Rzepakowy 40 zl/0,9 l. Miod Wielokwiatowy 40 zl/0,9 l, Miodarka inaczej nazywaną też miodziarką, wirówką do miodu, maszyną do wirowania miodu jest jednym z podstawowych urządzeń, w które powinna być wyposażona każda pasieka. Dzięki miodarce czy inaczej wirówce do miodu w szybki i prosty sposób odwirowuje się miód z plastrów. Wybór odpowiedniej miodarki, miodziarki zależy od indywidualnych potrzeb każdego pszczelarza oraz od W prowadzonym przez siebie punkcie handlowym (sklepie) oraz innych miejscach, np. na targowiskach będzie Pan sprzedawał miód pszczeli pochodzący z własnej pasieki. Nie posiada Pan gospodarstwa rolnego, ale jest Pan właścicielem działki o powierzchni 0,8ha, na której prowadzi Pan własną pasiekę w rozmiarze nie przekraczającym 80 Sprzedam. ] miód SPADZIOWY iglasty z własnej pasieki ! Strona główna. Ogłoszenia pszczelarskie. Miód. Miód spadziowy. miód SPADZIOWY iglasty z własnej pasieki ! Witam mam na sprzedaz 300 kg miodu ze spadzi iglastej z własnej pasieki z 2016 roku cena 32 zł za 1kg cena do lekkiej negocjacji numer tel : 787 499 866. Posiadanie pasieki powyżej 80 rodzin pszczelich jest zaliczane do działów specjalnych produkcji rolnej (o tym szerzej można przeczytać w artykule: Pasieki powyżej 80 rodzin pszczelich – formy opodatkowania ). Zatem przychody uzyskane ze sprzedaży miodu w pasiece do 80 rodzin są zaliczane do przychodów z działalności rolniczej Pasieka "Marko" - sprzedaż miodu z własnej pasieki - Marek Gola, Kolbuszowa. 6 likes · 8 talking about this. Sprzedaż naturalnego miodu podkarpackiego z własnej rodzinnej pasieki . W interpretacji indywidualnej nr z dnia 10 stycznia 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odniósł się do momentu powstania obowiązku podatkowego w związku z produkcją miodu pitnego, w szczególności w przypadku zastosowania instytucji przedpłaty akcyzy. Miód pitny (niemusujący napój fermentowany) objęty jest pozycją CN 2206 00 i ze względu na objętościową moc alkoholu opodatkowany stawką podatku akcyzowego wynoszącą 158,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu, gdy moc objętościowa alkoholu nie przekroczy 15%, lub 318,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu, gdy moc objętościowa alkoholu wyniesie w granicach 15-18%. W tradycyjnej technologii proces produkcji tego napoju opiera się na fermentacji i filtrowaniu, a ubytki gotowego do rozlewu miodu pitnego wynoszą od 15% do 20% w stosunku do nastawu. W procesie tym występują następująco po sobie etapy: nastawu na miód pitny (sporządzenia mieszaniny drożdży, miodu i wody), wstępnej fermentacji tego miodu (po zlaniu znad osadu drożdży i innych substancji szlamujących), miodu pitnego surowego po wtórnej fermentacji i rozlewu do butelek gotowego produktu. Podatnik, zamierzający rozpocząć produkcję i sprzedaż miodu pitnego pochodzącego z własnej pasieki, na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina, zakładał wytwarzanie w danym roku kalendarzowym z przeznaczeniem do obrotu tego wyrobu, z nie więcej niż 500 litrów miodu. We wniosku o wydanie interpretacji ubiegał się o wskazanie, po którym etapie produkcji miodu pitnego należy naliczyć podatek akcyzowy? Był przy tym zdania, że akcyza powinna być naliczana od ilości miodu pitnego gotowego do rozlewu do butelek, przy czym miód pitny surowy nie jest produktem gotowym. W interpretacji indywidualnej nr Organ wskazał, że na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (dalej określanej jako: „ustawa”), podmioty prowadzące działalność gospodarczą w szczególności w zakresie produkcji napojów fermentowanych i wyrobów pośrednich, mają możliwość produkcji tych wyrobów akcyzowych poza składem podatkowym, a więc poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy. Warunkiem produkcji poza składem podatkowym jest dokonanie przedpłaty akcyzy, która z chwilą powstania zobowiązania podatkowego podlega zaliczeniu na poczet należnej akcyzy. W ocenie Organu interpretacyjnego, wpłata przedpłaty akcyzy w wysokości, jaka jest należna od wyprodukowanych wyrobów akcyzowych, traktowana jest w rzeczywistości jako zapłata należności z tytułu podatku akcyzowego, o czym świadczą przepisy art. 22 ustawy, które regulują kwestie dotyczące deklaracji w sprawie przedpłaty akcyzy, obliczania i wpłaty przedpłaty akcyzy, konieczności uiszczania odsetek jak od zaległości podatkowej, w przypadku gdy wpłacona przedpłata akcyzy jest mniejsza od należnej akcyzy za miesiąc rozliczeniowy oraz rozliczania nadpłaty przedpłaty akcyzy wykazanej w deklaracji podatkowej. Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przypadku produkcji napojów fermentowanych i wyrobów pośrednich z zastosowaniem instytucji przedpłaty akcyzy obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe powstają w momencie wyprodukowania wyrobów gotowych, które będą przeznaczone do konsumpcji, przy czym przedpłatę akcyzy należy obliczać i wpłacać w wysokości przewidywanej kwoty akcyzy, jaka będzie należna od wyprodukowanych wyrobów gotowych w danym miesiącu. Uwzględniając powyższe Organ uznał, że w przypadku Podatnika opodatkowaniu podlegać będzie produkcja miodu pitnego (napoju fermentowanego lub wyrobu pośredniego w zależności od rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu miodu pitnego), która zakończy się w momencie uzyskania wyrobu gotowego, jaki może być już skierowany do konsumpcji (sprzedaży). Obowiązek podatkowy powstanie więc w momencie zakończenia procesu produkcji, który może być identyfikowany z etapem produkcji, obejmującym rozlanie gotowego miodu pitnego do opakowań jednostkowych. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził zatem ocenę Podatnika, przy czym jednocześnie zaznaczył, że zgodnie z zasadą samoobliczenia, to podatnik, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, samodzielnie decyduje jaką wykazać podstawę opodatkowania w deklaracji (oraz korekcie) i tym samym będzie ponosił odpowiedzialność za ewentualne nieprawidłowości z tego tytułu. dr Joanna Kiszka Starszy konsultant podatkowy @ tel. (32) 259 71 50 Sprzedaż bezpośrednia miodu - opodatkowanieZ początkiem 2016 roku zostały wprowadzone nowe przepisy regulujące opodatkowanie sprzedaży bezpośredniej produktów pochodzenia zwierzęcego, do których zaliczane są również produkty pszczele nieprzetworzone, w tym: miód, pyłek pszczeli, pierzga i mleczko pszczele. Niestety sprzedaż bezpośrednia tych produktów jest możliwa tylko w określonych miejscach. Ponadto należy spełnić szereg wymogów weterynaryjnych przy produkcji oraz sprzedaży produktów pszczelich. Co zatem przygotował ustawodawca w zakresie form opodatkowania? SPIS TREŚCI:1. Sprzedaż bezpośrednia - jakich produktów dotyczy?2. Sprzedaż bezpośrednia przychodem z innych źródeł3. Opodatkowanie ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych4. Sprzedaż bezpośrednia miodu - opodatkowanie - artykuły powiązane 1. Sprzedaż bezpośrednia - jakich produktów dotyczy? Do sprzedaży bezpośredniej dopuszcza się wyłącznie produkty wyprodukowane z własnych surowców, przez podmiot prowadzący działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej.[1] Z kolei zmiana ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw doprecyzowuje, że sprzedaż bezpośrednia obejmuje tylko produkty przetworzone w sposób inny niż przemysłowy, które pochodzą z własnej hodowli. Nie dotyczy to jednak produktów uzyskanych w ramach prowadzonych działów specjalnych produkcji rolnej oraz produktów opodatkowanych podatkiem akcyzowym. Nowe przepisy dotyczące sprzedaży bezpośredniej produktów pszczelich, umożliwiają ich opodatkowanie według dwóch możliwości, lecz skorzystanie z każdej z nich, obwarowane jest spełnieniem dodatkowych warunków. 2. Sprzedaż bezpośrednia przychodem z innych źródełPierwszą z możliwości, jaką dał ustawodawca, jest opodatkowanie poprzez zaliczenie uzyskanych przychodów ze sprzedaży do przychodów z innych źródeł w rozumieniu updof[2] i rozliczenie na zasadach ogólnych według skali podatkowej, przy zastosowaniu stawek: 18% i 32%. Wybierając tę formę opodatkowania trzeba jednak spełnić poniższe warunki:[3] a) sprzedaż nie jest wykonywana na rzecz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub na rzecz osób fizycznych na potrzeby prowadzonej przez nie pozarolniczej działalności gospodarczej;b) przetwarzanie produktów roślinnych i zwierzęcych i ich sprzedaż nie odbywa się przy zatrudnieniu osób na podstawie umów o pracę, umów zlecenia, umów o dzieło oraz innych umów o podobnym charakterze;c) sprzedaż następuje wyłącznie:- w miejscach, w których produkty te zostały wytworzone,- na targowiskach, przez które rozumie się wszelkie miejsca przeznaczone do prowadzenia handlu, z wyjątkiem sprzedaży dokonywanej w budynkach lub w ich częściach;d) prowadzona jest ewidencja sprzedaży. Dzienne przychody muszą być ewidencjonowane w dniu sprzedaży, a ewidencję należy posiadać w miejscu sprzedaży produktów. 3. Opodatkowanie ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych Druga propozycja opodatkowania, daje możliwość opodatkowania ryczałtem tylko uzyskanych przychodów według stawki wynoszącej 2%. Jednak jak w przypadku każdej preferencyjnej formy, aby móc z niej skorzystać, należy o tym powiadomić właściwy urząd skarbowy. W tym celu trzeba złożyć oświadczenie o wyborze takiej formy opodatkowania. W przypadku rozpoczęcia działalności w trakcie roku, należy tego dokonać przed uzyskaniem pierwszego przychodu. Natomiast przy zmianie formy opodatkowania z nowym rokiem, należy złożyć oświadczenie do 20 stycznia danego roku podatkowego. Jest to na tyle istotne, że niespełnienie tego obowiązku, powoduje utratę możliwości skorzystania z preferencyjnej formy opodatkowania przychodów, jednak tylko do końca tego roku podatkowego. Opodatkowanie według ryczałtu jest możliwe, jeżeli przychody w roku poprzednim nie przekroczyły kwoty euro, jednak limit ten nie dotyczy pierwszego roku takiej sprzedaży. Zryczałtowana forma opodatkowania jest możliwa pod warunkiem prowadzenia za każdy rok podatkowy ewidencji sprzedaży produktów. Dzienne przychody muszą być ewidencjonowane w dniu sprzedaży, a ewidencję należy posiadać w miejscu sprzedaży produktów. Najnowsze przepisy wychodzą naprzeciw nie tylko pszczelarzom, jednak należy pamiętać o obostrzeniach, które są z nimi związane i wybrać to, co jest najbardziej korzystne. Opracowano na podstawie: [1] §2 - Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ( [2] Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 1991 nr 80 poz. 350)[3] art. 1 ust. 2 pkt a - Ustawa o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw z dnia (Dz. U. z 2015 r. poz. 699) Stan prawny aktualny na dzień: r. 4. Sprzedaż bezpośrednia miodu - opodatkowanie - artykuły powiązane Pszczelarz a faktura VAT RR Pasieki powyżej 80 rodzin pszczelich - formy opodatkowania Opodatkowanie pasieki do 80 rodzin pszczelich Praca na etat a pasieka do 80 pni Zryczałtowany podatek dochodowy przy sprzedaży bezpośredniej produktów pszczelich przetworzonych Sprzedaż miodu przez Internet - opodatkowanie Ewidencje przy rozliczaniu się na podstawie PKPiR Koszty pośrednika handlu produktów pszczelich Komentarze z forum pszczelarskiego blondynekkrk 2016-07-25 08:54:28 Niby 2% to nie dużo ale pszczelarze bardzo dużo pieniędzy muszą inwestować w pasieki żeby utrzymać populację pszczół... Nie wiem czy wprowadzenie tego podatku to coś, co ma czemuś służyć pozytywnemu :( wowosowa 2016-12-09 06:31:33 Dlaczego przepis o podatkach "wychodzi naprzeciw pszczelarzom" jak przewrotnie twierdzi autorka artykułu ??? Opodatkowanie pasieki do 80 rodzin pszczelichSprzedając miód z pasieki składającej się z kilkunastu lub kilkudziesięciu uli (maksymalnie do 80) nasuwa się pytanie: czy jest to działalność rolnicza i w jaki sposób ją opodatkować - podatkiem rolnym czy podatkiem dochodowym od osób fizycznych? SPIS TREŚCI:1. Działalność rolnicza w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych2. Opodatkowanie podatkiem rolnym3. Opodatkowanie pasieki do 80 rodzin pszczelich - artykuły powiązane 1. Działalność rolnicza w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznychDziałalność rolnicza jest działalnością polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu (…) zgodnie z art. 2 ust. 2 updof.[1] Jednak przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stosuje się do przychodów uzyskanych z działalności rolniczej, z wyjątkiem działów specjalnych produkcji rolnej (na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 updof[1]). Posiadanie pasieki powyżej 80 rodzin pszczelich jest zaliczane do działów specjalnych produkcji rolnej (o tym szerzej można przeczytać w artykule: Pasieki powyżej 80 rodzin pszczelich – formy opodatkowania). Zatem przychody uzyskane ze sprzedaży miodu w pasiece do 80 rodzin są zaliczane do przychodów z działalności rolniczej, jednak nieopodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Powyższe stanowisko potwierdza Interpretacja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suwałkach z dnia 9 września 2005 r. ( w której uznał, że: "(…) sprzedaż miodu z własnej pasieki należy zakwalifikować do przychodów z działalności rolniczej, co w świetle art. 2 ust. 1 pkt 1 updof[1] oznacza, że dochody z tego źródła nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to także, że przychodów tych, nie dolicza się do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Bez znaczenia jest w tym przypadku fakt, w jakim miejscu następuje sprzedaż nieprzetworzonego (naturalnego) miodu". 2. Opodatkowanie podatkiem rolnym Podatkiem rolnym są opodatkowane grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 upr[2]). Podatnicy podatku rolnego są zobowiązani do składania informacji o gruntach oraz deklaracji na podatek rolny. Istotne jest, że obowiązek podatkowy powstaje dopiero z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał tytuł prawny do gruntu. A kto jest podatnikiem? Osoba fizyczna lub osoba prawna, jednostka organizacyjna, w tym spółka nie posiadająca osobowości prawnej, która jest (art. 3 upr[2]):a) właścicielem gruntu,b) posiadaczem samoistnym gruntu,c) użytkownikiem wieczystym gruntu,d) posiadaczem gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: - wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego,- jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Agencji Nieruchomości Rolnych i Lasów Państwowych. Opracowano na podstawie: [1] Ustawa z dnia r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 1991 nr 80 poz. 350)[2] Ustawa z dnia r. o podatku rolnym (Dz. U. 1984 nr 52 poz. 268) Stan prawny aktualny na dzień: r. 3. Opodatkowanie pasieki do 80 rodzin pszczelich - artykuły powiązane Pasieki powyżej 80 rodzin pszczelich - formy opodatkowania Praca na etat a pasieka do 80 pni Pszczelarz a faktura VAT RR Sprzedaż bezpośrednia miodu - opodatkowanie Zryczałtowany podatek dochodowy przy sprzedaży bezpośredniej produktów pszczelich przetworzonych Sprzedaż miodu przez Internet - opodatkowanie Ewidencje przy rozliczaniu się na podstawie PKPiR Koszty pośrednika handlu produktów pszczelich Komentarze z forum pszczelarskiego Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu. Bądź pierwszy i weź udział w dyskusji! W związku ze spotkaniem online, organizowanym przez Kings of Mead, postanowiłem przygotować krótkie opracowanie dotyczące rejestracji oficjalnej produkcji miodu pitnego w rzemieślniczej wersji. W ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy, obserwuję znaczący wzrost zainteresowania legalizacją produkcji skarbów, skrywanych dotąd w niejednej, domowej piwnicy. Miodosytnictwo to szczególnie cenne dziedzictwo naszej rodzimej kultury spożywczej. Niewątpliwe najbardziej tradycyjne i szlachetne z polskich trunków, były jednak przez długie lata zaniedbywane i zostały sprowadzone do pół-koncernowego wzorca pośledniej jakości. Szczęśliwie dla nas wszystkich, miody pitne zdają się znów przeżywać swój renesans, wskrzeszane przez utalentowanych pasjonatów. Mam nadzieję, że poniższe opracowanie pomoże Wam przejść na „komercyjną stronę mocy” 🙂 MIÓD MIODOWI NIERÓWNY Miód pitny został zakwalifikowany przez polskiego ustawodawcę do fermentowanych napojów winiarskich i jako taki podlega regulacji tzw. ustawy winiarskiej, tj. ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina ( 2011 nr 120 poz. 690). Warto zauważyć już we wstępie, że ustawa dzieli miody z uwagi na ich jakość na miód pitny oraz miód pitny markowy: Miód pitny jest napojem o rzeczywistej zawartości alkoholu od 9% do 18% objętościowych otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na miód pitny (brzeczki miodowej). Wspomniany w powyższej definicji nastaw na miód pitny stanowi mieszaninę sporządzoną przy użyciu drożdży, miodu i wody, z możliwością dodania moszczu owocowego, soku owocowego, zagęszczonego soku owocowego, ziół, przypraw korzennych, sacharozy, cukru płynnego, inwertowanego cukru płynnego, pożywek lub kwasów spożywczych. Przy produkcji miodu pitnego dopuszczalne jest także: dodanie alkoholu (alkoholu rektyfikowanego lub destylatu miodowego do półtoraka i dwójniaka, przy czym 1 litr tego alkoholu lub destylatu w przeliczeniu na alkohol 100% odpowiada 1,7 kilograma sacharozy) słodzenie miodem lub sacharozą dodanie ziół lub przypraw korzennych barwienie wyłącznie cukrem palonym o proporcjach w wyrobie gotowym: jedna objętość miodu na trzy objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku czwórniaka, jedna objętość miodu na dwie objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku trójniaka, jedna objętość miodu na jedną objętość wody albo wody z sokiem, w przypadku dwójniaka, jedna objętość miodu na połowę objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku półtoraka Pozostała po poprzedniej epoce nomenklatura, może nieco wprowadzać nas w błąd. Miód pitny jako taki, stanowi bowiem produkt, który niezupełnie odpowiada oczekiwaniu świadomego konsumenta a z pewnością już nie wychodzi na przeciw oczekiwaniom zainteresowanego tematem czytelnika niniejszego opracowania. Jak widzimy, do produkcji miodu możemy bowiem użyć brzeczki, którą mamy prawo znacząco poprawić technologicznie, choćby poprzez dodatek cukru (zarówno dla wzbogacenia brzeczki jak i słodzenia produktu), barwienie cukrem czy dodanie alkoholu rektyfikowanego. Interesującym nas dzisiaj produktem wytwarzanym bezkompromisowo będzie zatem zdecydowanie: Miód pitny markowy, który jest napojem o rzeczywistej zawartości alkoholu od 9% do 18% objętościowych, otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na miód pitny markowy. przy czym kluczową różnicę pomiędzy powyższymi rodzajami miodu, stanowić będzie pojemność dopuszczalnej do jego produkcji brzeczki: Nastaw na miód pitny markowy stanowi bowiem mieszaninę sporządzoną przy użyciu drożdży, miodu i wody, z możliwością dodania moszczu owocowego, soku owocowego, zagęszczonego soku owocowego, ziół, przypraw korzennych, pożywek lub kwasów spożywczych – z cukrem naturalnym, tj. zgromadzonym przez pracowite pszczoły, lub pochodzącym z dodatku moszczu lub soku owocowego. Przy produkcji miodu pitnego markowego dopuszczalne jest jedynie: dodanie destylatu miodowego słodzenie miodem dodanie ziół lub przypraw korzennych barwienie wyłącznie karmelem powstałym z miodu, leżakowanym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy o proporcjach w wyrobie gotowym: jedna objętość miodu na trzy objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku czwórniaka jedna objętość miodu na dwie objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku trójniaka, jedna objętość miodu na jedną objętość wody albo wody z sokiem, w przypadku dwójniaka, jedna objętość miodu na połowę objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku półtoraka Jako ciekawostkę podam jedynie, iż we wspomnianej ustawie istnieje jeszcze produkt pod nazwą napój winny miodowy – będący napojem o rzeczywistej zawartości alkoholu od 4,5% do 15% objętościowych, otrzymanym z wina owocowego lub miodu pitnego i zawierającym co najmniej 50% wina owocowego lub miodu pitnego albo otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na wino owocowe lub miód pitny o mniejszym udziale soków lub miodu, bez dodatku alkoholu, z możliwością słodzenia […]. W zależności od naszego podejścia do tematu może to być produkt bardzo zły ale też możliwe, że całkiem ciekawy sposób na produkcję lżejszego i łatwiej pijalnego napoju. Ważnym wymogiem jest aby udział miodu w nastawie na napój winny miodowy nie był niższy niż 150 kilogramów miodu na 1000 litrów. Niniejszy wpis poświęcony jest oczywiście produkcji rzemieślniczej miodu pitnego markowego. Dla uproszczenia formy będę się jednak posługiwał potocznym określeniem „miód pitny” pod którym to pojęciem będzie się oczywiści krył zbiorczo także ten ostatni. USTAWOWE GRANICE RZEMIOSŁA Zgodnie z wolą ustawodawcy, produkcja miodu pitnego stanowi działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich i jest regulowaną działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej a zatem wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich. Organem, który prowadzi taki rejestr jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Co szczególnie doniosłe i warte zapamiętania – osoba, która bez wymaganego wpisu do rejestru wyrabia lub rozlewa wyroby winiarskie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Nie przewidziano niestety możliwości prowadzenia działalności miodosytniczej bez obowiązku rejestracji, tak jak ma to miejsce w przypadku producentów wina wytwarzających je w ilości do 100 hl rocznie z owoców pochodzących z upraw własnych. Chcąc produkować miody pitne, musimy zatem prowadzić działalność gospodarczą – indywidualnie lub w ramach spółki prawa handlowego (spółdzielni, fundacji, stowarzyszenia, itp.) oraz uzyskać wpis, stosownie w CEiIDG lub KRS (produkcja miodu pitnego objęta jest kodem PKD – Produkcja cydru i pozostałych win owocowych). Przepisy wprowadzają jednak szereg ułatwień w zakresie obowiązków koniecznych do spełnienia przy uzyskiwaniu wpisu do omawianego wyżej, rejestru działalności regulowanej dla producenta rzemieślnika. Za rzemieślnika w rozumieniu ustawy powinniśmy uznawać w przedsiębiorcę, który wyrabia w danym roku kalendarzowym z przeznaczeniem do wprowadzenia do obrotu miód pitny markowy, w ilości nie większej niż z 500 litrów miodu uzyskanego z własnej pasieki (art. 19. ust. 1 pkt. 2 ustawy winiarskiej). Przesłanki, które należy zatem spełnić aby skorzystać z pewnych ułatwień, są następujące: produkcja wyłącznie miodu pitnego markowego ilość miodu (jako surowca nie produktu gotowego) nie większa niż 500 litrów rocznie pochodzenie miodu wyłącznie z własnej, zarejestrowanej pasieki A contrario, nie będzie mógł korzystać z dalej omówionych ułatwień miodosytnik, który: produkuje miód pitny niespełniający wymagań przewidzianych dla produkcji miodu pitnego markowego lub napój winny miodowy wytwarza miód pitny w ilości większej niż z 500 litrów miodu rocznie nabywa miód (surowiec) pochodzący z innych pasiek Kwestii rejestracji samej pasieki nie będę poświęcał większej uwagi. Zagadnienie to jest powszechnie znane i doczekało się się wielu wartościowych opracowań. Zauważyć należy jednak, że kluczowym z dalszej, miodosytniczej perspektywy jest wpis pasieki do rejestru Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej. Zakładam jednak, że większość przyszłych miodosytników pasiekę taką prowadzi i stosowny wpis już posiada. WPIS DO REJESTRU Przedmiotem naszych dzisiejszych rozważań pozostaje produkcja miodu przez małego miodosytnika, na zasadach określonych w poprzednim akapicie. Trudno jednak dostrzec i docenić ulgi gdy nie zna się kontekstu. Co do zasady bowiem, przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich z wyłączeniem producenta rzemieślnika, musi spełnić niemały katalog wymagań. Miodosytnik, który wymyka się z jakiegoś powody warunkom uznania za rzemieślnika: opracowuje w formie pisemnej i wdraża system kontroli wewnętrznej wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, obejmujący w szczególności określenie: częstotliwości i sposobu pobierania próbek do badań jakości tych wyrobów, metod przeprowadzania badań jakości, sposobu postępowania z wyrobami winiarskimi niespełniającymi wymagań w zakresie jakości posiada plan obiektów budowlanych przeznaczonych do wykonywania tej działalności, obejmujący w szczególności pomieszczenia produkcyjne, magazynowe, socjalne i sanitarne, z zaznaczeniem linii technologicznych dróg przemieszczania surowców i gotowych wyrobów stanowisk pracy wyznacza osobę odpowiedzialną za kontrolę jakości wyrobów winiarskich dysponuje obiektami budowlanymi wyposażonymi w: zbiorniki do magazynowania i przechowywania wyrobów winiarskich, których całkowita pojemność technologiczna wynosi co najmniej 75% miesięcznej wielkości wyrobu fermentowanych napojów winiarskich, a w przypadku rozlewu wyrobów winiarskich – co najmniej 25% miesięcznej wielkości rozlewu, urządzenia filtracyjne zapewniające uzyskanie wymaganej klarowności wyrobu winiarskiego, urządzenia do przygotowania opakowań jednostkowych, w szczególności urządzenia do ich mycia i odkażania, urządzenia do napełniania wyrobem winiarskim opakowań jednostkowych, urządzenia laboratoryjne umożliwiające przeprowadzenie badań jakości co potwierdza pozytywna opinia techniczno-technologiczna wydana przez właściwego ze względu na planowane miejsce wykonywania tej działalności. Zapewnia spełnianie przez obiekty budowlane i urządzenia, o których powyżej, wymagań określonych w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, sanitarnych i o ochronie środowiska, co potwierdza zaświadczenie wydane przez: komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska właściwych ze względu na planowane miejsce wykonywania tej działalności. Trochę tego jest, prawda? Szczęśliwie jednak, powyższe wymogi dla nakreślonej już produkcji rzemieślniczej zostały znacząco uszczuplone. Mały producent miodu pitnego, który produkuje miód markowy z nie więcej jak 500 l miodu z własnej pasieki musi spełnić w zakresie wpisu do rejestru, wyłącznie następujące wymagania: opracowuje w formie pisemnej i wdraża system kontroli wewnętrznej wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, obejmujący w szczególności określenie: częstotliwości i sposobu pobierania próbek do badań jakości tych wyrobów metod przeprowadzania badań jakości sposobu postępowania z wyrobami winiarskimi niespełniającymi wymagań w zakresie jakości zabezpiecza i usuwa odpady powstające podczas wyrobu wyrobów winiarskich wyznacza osobę odpowiedzialną za kontrolę jakości wyrobów winiarskich. Różnica jest spora w mojej ocenie i znacząco ułatwia życie najmniejszym producentom. Spełnienie ogólnych wymogów dla produkcji wyrobów winiarskich oznacza przede wszystkim konieczność przygotowania szeregu dokumentów, zaświadczeń i oświadczeń, których ilość także będzie w znacznym stopniu ograniczona przy produkcji, którą umownie ale chyba dość precyzyjnie nazywamy na potrzeby dzisiejszego wpisu – rzemieślniczą. Koszt złożenia wniosku to niezależnie od wielkości producenta, zaledwie 616 zł. Właściwy dla sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w terminie 7 dni od dnia wpływu kompletnego i opłaconego wniosku o wpis do rejestru, dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich albo do uzupełnienia braków formalnych wniosku. PODATKI MIODOSYTNIKA W przypadku winiarzy produkujących wina z własnych winnic, rolniczy charakter ich działalności urywa się wraz z przetworzeniem owoców w winiarni. Podobnie w przypadku produkcji miodu pitnego, działalność rolnicza polegająca na prowadzeniu pasieki kończy się wraz z jego przeznaczeniem do sycenia i dalszej fermentacji. Ustaliliśmy już powyżej, że produkcja miodu pitnego stanowi działalność gospodarczą. Ogólny sposób opodatkowania będzie tu zatem właściwy wybranej formie prowadzenia takiej działalności (osoby fizyczne płacić będą podatek PIT, osoby prawne zaś podatek CIT). Krótkiego omówienia wymaga natomiast kwestia opodatkowania miodu pitnego podatkiem VAT. Materia ta regulowana jest ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( 2004 nr 54 poz. 535). Nieszczęściem dla konsumenta jest fakt, iż podatek VAT obciąża zawsze produkcję wyrobów akcyzowych. Miód pitny markowy bez cienia wątpliwości będzie zatem opodatkowany podatkiem VAT. Specyficznym podatkiem, właściwym dla napojów alkoholowych, będzie oczywiście akcyza. AKCYZA PRZY PRODUKCJI MIODU PITNEGO Podstawą opodatkowania miodu pitnego markowego jest ilość tego wyrobu wyrażona w hektolitrach. Stawka akcyzy na wino została wskazana w art. 96 ust. 4 pkt. 2 ustawy o podatku akcyzowym i wynosi 174,00 zł od 1 hektolitra (100l) gotowego wyrobu. Zatrzymując się na chwilę przy akcyzie, należy wspomnieć, że istnieją dwa zasadnicze reżimy akcyzowe. Co do zasady, produkcja wyrobów akcyzowych, może odbywać się wyłącznie w składzie podatkowym korzystać z zawieszonego poboru akcyzy. Alternatywą dla tego systemu jest tzw. przedpłata akcyzy. Przedpłata akcyzy dla producentów wina? Podstawą dla producenta będzie tu przede wszystkim zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku akcyzowego. Urzędem w którym składamy wniosek jest urząd właściwy miejscowo dla naszej siedziby (tylko w przypadku osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej) lub naszego miejsca zamieszkania (w przypadku osób fizycznych). Zgłoszenia tego dokonujemy na formularzu urzędowym AKC-R (służy on zarówno do zgłoszenia płatnika jak i późniejszej aktualizacji jego danych). Producent, musi też przed rozpoczęciem działalności złożyć do naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego ze względu na miejsce produkcji wniosek o urzędowe sprawdzenie, poprzedzając je odpowiednim przygotowaniem i wyposażeniem naszej przetwórni oraz sporządzeniem niezbędnej dokumentacji akcyzowej. Dokumentami mającymi znaczenie dla przeprowadzania kontroli celno-skarbowej, które stanowić powinny załączniki do naszego zgłoszenia są: plan miejsca produkcji, magazynowania, przeładowywania, wprowadzania, wyprowadzania i zużycia wyrobów akcyzowych wykaz miejsc z wyszczególnieniem lokalizacji produkcji, magazynowania, przeładowywania, wprowadzania, wyprowadzania i zużycia wyrobów akcyzowych, zawierający nazwy i numerację znajdujących się w tych miejscach pomieszczeń, urządzeń i naczyń służących do wykonywania czynności podlegających kontroli celno-skarbowej wykaz legalizowanych przyrządów pomiarowych z podaniem zakresu ich użytkowania oraz pozostałego wyposażenia stosowanego do przeprowadzania kontroli celno-skarbowej wyrobów akcyzowych skrócony opis procesu technologicznego, sposobu magazynowania, przeładowywania, wprowadzania, wyprowadzania i zużycia wyrobów akcyzowych oraz instrukcje wewnętrznego obiegu dokumentacji dotyczącej tych czynności i przeprowadzania inwentaryzacji wyrobów akcyzowych, a w przypadku prowadzenia dokumentacji w postaci elektronicznej – instrukcja obsługi programu komputerowego dokument potwierdzający tytuł prawny do korzystania z miejsca, w którym ma być prowadzona działalność dokumenty wymagane na podstawie przepisów odrębnych, związane z działalnością gospodarczą podlegającą kontroli celno-skarbowej, w szczególności koncesje lub zezwolenia, zaświadczenia o dokonaniu wpisu do rejestru działalności regulowanej wykaz obejmujący imiona i nazwiska upoważnionych przez podmiot osób odpowiedzialnych za wykonywanie powierzonych im obowiązków w zakresie objętym kontrolą Kontrola ta służy weryfikacji, czy pomieszczenia gdzie będzie odbywała się produkcja, spełniają wymogi określone przepisami. Istotnym elementem pozostaje tu sposób pomiaru wysokości należnego podatku a zatem pomiaru ilości produktu, która dokonywana może być objętościowo, wagowo lub w przepływie. Istotne jest jednak aby posiadany sprzęt służący pomiarowi posiadał stosowne zatwierdzenia Głównego Urzędu Miar. Z urzędowego sprawdzenia sporządza się protokół, który wraz ze zgłoszeniem oraz dokumentacją dotyczącą działalności podlegającej kontroli, stanowią akta weryfikacyjne. W przypadku gdy nie są zapewnione warunki i środki oo których tu mowa, naczelnik urzędu celno-skarbowego wyznacza termin do ich spełnienia, a po jego upływie przeprowadza powtórne urzędowe sprawdzenie. Dodatkowym obowiązkiem producenta cydru jest oczywiście oznaczanie gotowych produktów znakami akcyzy czyli banderolami. W tym celu producent musi zgłosić wstępne zapotrzebowanie na takie znaki i wystąpić o wydanie banderol w potrzebnej mu ilości. SPRZEDAŻ MIODU PITNEGO Dotarliśmy szczęśliwie do momentu, w którym wyprodukowana oficjalnie butelka, z naklejoną banderolą i zapłaconym podatkiem akcyzowym może trafić na rynek. Należy pamiętać, że ciążą na nas obowiązki w zakresie informowania konsumenta o produkcie spożywczym. Realizujemy je kształtując w sposób odpowiedni treść etykiety naszego produktu. To poważna sprawa, która potraktowana zbyt niechlujnie może wpędzić nas w niemałe kłopoty. Znakowaniu miodu pitnego, poświęciłem już kiedyś stosowny wpis, do którego w tej chwili odsyłam. Zajmijmy się zatem samą sprzedażą! Etykieta cydru, miodu pitnego i win owocowych Sprzedaż napojów alkoholowych możliwa jest po uzyskaniu stosownych zezwoleń (bardzo Was proszę, nie koncesji – te są na wydobycie ropy naftowej itp. :P). Regulujące tę kwestię ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, dzieli zezwolenia na: Zezwolenia detaliczne – pozwalające sprzedawać alkohol ostatecznym jego odbiorcom Zezwolenia hurtowe – na sprzedaż alkoholu podmiotom posiadającym zezwolenia detaliczne, czyli w celu dalszej odsprzedaży Zezwolenia obu typów wydawane są odrębnie, w zależności od rodzaju napoju alkoholowego i dzielą się kolejno na następujące kategorie: do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) powyżej 18% zawartości alkoholu Producentów miodu pitnego interesować będą oczywiście zezwolenia dla napojów zawierających od 4,5% do 18% alkoholu. Jak już bowiem wiemy, miód pitny oraz miód pitny markowy posiadają zgodnie z definicją ustawową od 9% do 18% rzeczywistej zawartości alkoholu mierzonej objętościowo. Zezwolenia detaliczne wydawane są przez właściwą miejscowo (dla miejsca sprzedaży) gminę. Zezwolenia hurtowe zaś przez właściwego miejscowo marszałka województwa. Co szczególnie ważne z naszej perspektywy, zgodnie z z art. 9(1) ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości – producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 (tj. posiadających zezwolenie detaliczne). Oznacza to, że producent może sprzedać swoje produkty bez jakiegokolwiek zezwolenia, jeśli sprzedaż ta odbywa się wprost do hurtownika. Podsumowując zatem ten wątek: Chcąc sprzedawać nasz miód pitny wprost konsumentom – potrzebujemy zezwolenia detalicznego Chcąc zaopatrywać sklepu specjalistyczne, restauracje, hotele, itp. – potrzebujemy zezwolenia hurtowego Chcąc sprzedać partię produktu hurtownikowi – nie potrzebujemy żadnego zezwolenia. Dla tych z Was, dla których posiadanie własnego zezwolenia hurtowego okaże się nieopłacalne, sensowna może okazać się zatem droga pozwalająca na sprzedaż za pośrednictwem hurtowni. Gdybyście potrzebowali pomocy w tym zakresie zapraszam oczywiście do kontaktu. NAGRANIE ROZMOWY Z KINGS OD MEAD AKTY PRAWNE ISTOTNE DLA SPRAWY Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina ( 2011 nr 120 poz. 690) Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej ( 2016 poz. 1947) Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( 1991 nr 80 poz. 350) Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( 2004 nr 54 poz. 535) Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym ( 2009 nr 3 poz. 11). ustawa z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz. U. z 2016 r. poz. 884 i poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 976) Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( 1982 nr 35 poz. 230) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie legalnych jednostek miar (Dz. U. Nr 225, poz. 1638, z późn. zm.) Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie wzorów dokumentów związanych z rejestracją w zakresie podatku akcyzowego ( 2017 poz. 324). Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie ewidencji i innych dokumentacji dotyczących wyrobów akcyzowych i znaków akcyzy ( 2016, poz. 2257) Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy ( 2017, poz. 2283). rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. z 2017 r. poz. 885) „Pasieka” nr 1/2015 - pobierz bezpłatny ebook w formacie epub - na czytniki ebooków, smartfony i komputery. Sprawdź więcej ebooków z „Pasieki”. Aby prowadzić sprzedaż produktów pszczelich należy spełnić pewne wymogi. Autor postanowił „krok po kroku” prześledzić „drogę”, którą pszczelarz może kroczyć od przystosowania pomieszczenia, uzyskania niezbędnych dokumentów, poprzez wystawianie rachunków za zakupiony miód kończąc na rozróżnieniu dwóch typów działalności, czyli gospodarczej i działu specjalnego produkcji rolnej (pasieki powyżej 80 rodzin pszczelich). fot.© Michał Piątek Krok 1. Dostosowanie pomieszczenia Pierwszym krokiem, poza oczywiście posiadaniem rodzin pszczelich i podstawowego sprzętu pasiecznego, jest kwestia dostosowania pracowni, która nie jest aż tak uciążliwa, jakby się mogła wydać, jeśli posiada się jakieś pomieszczenie, które można adaptować. Dlaczego tak? Głównie chodzi o zapewnienie tzw. higieny kuchennej – powinno być czysto, sucho, powierzchnie zmywalne z dostępem do ciepłej i zimnej wody, a narzędzia i urządzenia wykonane z materiałów dopuszczonych do kontaktu z żywnością. Na pierwszy rzut oka mogą wydawać się trudne do zrealizowania i kosztowne, ale czy tak na pewno jest? Sam sprzęt w pasiekach jest nowoczesny, między innymi dzięki projektom realizowanym przez związki i stowarzyszenia – tę kwestię można więc w zasadzie pozostawić. Nawet jeśli pszczelarz nie posiada nowej miodarki, to i tak wraz z rozwojem pasieki powyżej 15-20 rodzin może ją zakupić z późniejszą refundacją. Pozostałe sprzęty i tak są potrzebne do pracy przy miodobraniach. Jeśli chodzi o pomieszczenie, to większość prac można wykonać we własnym zakresie – nawet położenie płytek pierwszy raz nie jest przeszkodą, która zatrzyma prawdziwego pasjonata. Bo nawet jeśli na początku tu i ówdzie zostaną krzywo położone, to nie będzie miało to znaczenia przy ocenie pomieszczenia przez urzędowych lekarzy weterynarii. [...] - część treści ukryta, w całości dostępna tylko dla zalogowanych e-Prenumeratorów Podsumowując pomieszczenia powinny być tak skonstruowane, aby ściany, podłoga, sufit, drzwi, okna były w stanie technicznym dobrym i łatwym do czyszczenia i dezynfekcji. Chodzi tu głównie o takie powierzchnie, które są możliwe do umycia i nie chłoną wilgoci. Najczęściej są wykorzystywane w takich pomieszczeniach właśnie płytki. Sufit i ściany nad płytkami można również pomalować farbami, których powierzchnię można zmyć. Krok 2. Spełnienie pozostałych wymagań W czasie przygotowania pracowni można już udać się do sanepidu w celu wykonania niezbędnych badań na nosicielstwo bakterii Salmonelli i Shigelli. Następnie z wynikami należy udać się do lekarza medycyny pracy, który musi sporządzić adnotację w książeczce zdrowia oraz wystawia odpowiednie zaświadczenie. Jest ono ważne na określony czas i należy później kontrolować jego datę ważności. Książeczka jest wystawiana bezterminowo (chyba, że nastąpiło zatrucie ww. bakteriami – wtedy badania wykonuje się ponownie). Lekarz może także zlecić wykonanie dodatkowych badań, jak na przykład prześwietlenie płuc. Powiatowy Lekarz Weterynarii wymaga także zarejestrowania w rejestrze producentów ARiMR (Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa). Wydawane zaświadczenie przez ten podmiot jest zazwyczaj od ręki, ale jeśli posiadamy małżonka, należy udać się razem z nim, gdyż musi on wyrazić zgodę na wpis do rejestru producentów. Krok 3. Złożenie wniosku o zgodę na sprzedaż bezpośrednią Pozostaje jeszcze przygotować krótki opis procesu technologicznego pozyskiwanego miodu. Możliwe, że inspekcja posiada swoje gotowe druki. Niektóre organizacje pszczelarskie udostępniają je w Sieci. Pozostaje dokonać jeszcze opłaty za wydanie decyzji oraz złożyć komplet dokumentów do Powiatowego Lekarza Weterynarii właściwego dla miejsca prowadzenia działalności. W razie wątpliwości co do kompletu dokumentacji – wniosek o wydanie zgody, dowód opłaty administracyjnej, opis procesu technologicznego, kopię książeczki zdrowia i zaświadczenia o braku przeciwwskazań, kopię nadanego numeru ARiMR – można zawsze zapytać w siedzibie Powiatowego Lekarza Weterynarii o wymaganych załącznikach do wniosku. Szczególnie, że w różnych częściach kraju składana dokumentacja może się różnić od siebie – chociażby opis procesu może być wymagany na określonym szablonie. Wniosek o zgodę należy złożyć na 30 dni przed planowanym rozpoczęciem sprzedaży bezpośredniej własnych produktów. Zgoda na sprzedaż dotyczy wyłącznie nieprzetworzonych produktów pszczelich tj. miód, pyłek, pierzga, mleczko pszczele, propolis wykorzystywanych w celach spożywczych. Krok 4. Poddanie się kontroli Następnie należy poddać się kontroli urzędowym lekarzom weterynarii, których zadaniem jest sprawdzenie pracowni i sprzętu wykorzystywanego przy miodobraniu pod kątem spełnianych wymogów. Z kontroli sporządzany jest protokół w dwóch egzemplarzach – jeden dla kontrolowanego a jeden dla kontrolującego. fot.© Michał Piątek Warto spojrzeć na problem pomieszczenia przez pryzmat organu kontrolującego. Pozwoli to na wyłuskanie niuansów, na które pszczelarz powinien zwrócić uwagę przy projektowaniu i wykorzystywaniu później pracowni w celu pozyskania produktów pszczelich, a w szczególności miodu. [...] - część treści ukryta, w całości dostępna tylko dla zalogowanych e-Prenumeratorów Pszczelarz planujący prowadzić sprzedaż bezpośrednią powinien wiedzieć, że będzie musiał umieszczać swoje dane osobowe na oferowanym produkcie. Powinny to być: imię, nazwisko, adres prowadzenia działalności, numer sprzedaży bezpośredniej (po uzyskaniu zgody na sprzedaż). Oprócz tego powinien pamiętać o takich informacjach jak: nazwa produktu, kraj pochodzenia, data przydatności do spożycia oraz masa netto produktu. Oznakowanie produktu powinno być wykonane w sposób czytelny. O ile przy pierwszej kontroli pszczelarz nie ma wszystkich danych do znakowania produktu (brak numeru sprzedaży bezpośredniej), to o tyle ta wiedza przyda mu się na początku sprzedaży. Następnie po kontroli wydawana jest bezterminowa decyzja, która pozwala na sprzedaż produktów pszczelich oraz spokojny sen w nocy. Cdn. mgr Emil Mariusz Szymańskidoktorant Uniwersytetu Ekonomicznego we WrocławiuTen adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. „Pasieka” nr 1/2015 - pobierz bezpłatny ebook (cały numer) na czytniki, smartfony i komputery. Dowiedz się więcej. Zamów prenumeratę czasopisma "Pasieka"

sprzedaż miodu pitnego z własnej pasieki